‘Een normaal leven, meer hoef ik niet’

‘Een normaal leven, meer hoef ik niet’

'Ik ben hier gekomen om te werken. Toen werd ik ziek, en nu heb ik niets meer. Ik slaap elke nacht ergens anders en eet nu eens hier, dan weer daar. Ik hoop op werk. Ik hoop op een huis, op een normaal leven. In de Pauluskerk zijn mensen om mee te praten. Het is een bijzondere plek.'
Lees meer >

‘Het maakte me niet uit waar ik ging wonen’‘Het maakte me niet uit waar ik ging wonen’

'Mijn moeder zei: 'We gaan hier weg'. Waarheen wist ik niet. Maakte me ook niet uit, als we maar gingen. Mijn vader wil ik niet meer zien. Op school vertel ik niet waar ik nu woon. Straks noemen ze me zwerver. Maar verder was ik hier snel gewend.' 

Lees meer >

‘Hier leer ik hoe het anders kan’

‘Hier leer ik hoe het anders kan’

'Ik hing altijd op straat, was nooit thuis. En ik kon niet met andere kinderen overweg. Mijn gedrag was niet zo goed, nee. Hier leer ik hoe het anders kan. Veel praten, andere kinderen leren kennen... Zó maak je dus vrienden.'
Lees meer >

‘Ik leef met de dag en geniet’

‘Ik leef met de dag en geniet’

'Werken lukte niet meer. Na onderzoek bleek dat er al vijf centimeter hersenweefsel was afgestorven. Jongdementerend ben ik. Dat is vreselijk ja. Maar ik leef met de dag en geniet. Wat helpt zijn de ontmoetingen met mensen die dezelfde kwaal hebben.'
Lees meer >

‘Ik moest weer opnieuw beginnen’

‘Ik moest weer opnieuw beginnen’

'Zonder hulp had ik na vijftien maanden gevangenis met mijn vuilniszakje op straat gestaan. Ik had schulden en een alcoholprobleem en moest weer volledig op nul beginnen. Zeker weten dat ik dan weer naar mijn foute vrienden op zoek was gegaan.'

Lees meer >

Ik weet nu: ik kan veel zelf‘Ik weet nu: ik kan veel zelf’

'Mijn man overleed een dag voordat ik overkwam uit Bangladesh. Ik had geen geld. Geen onderdak. En een zoon van vier. In Huize Agnes leerde ik mezelf te redden. Nu heb ik een huisje en een verblijfsvergunning. Ik ga naar school en vind daarna hopelijk een goede baan.
Lees meer >

‘Mijn leven is weer de moeite waard’

‘Mijn leven is weer de moeite waard’

'Ik was de moed verloren. En ik was boos. Jarenlang stond ik aan de zijlijn. Telde ik niet mee in de maatschappij. Toen kreeg ik een oproepje van de Tolhuistuin in de brievenbus: vrijwilligers gezocht. De mensen hier maken mijn leven de moeite waard.'
Lees meer >

‘We mankeren allemaal wel wat’

‘We mankeren allemaal wel wat’

'Ik heb een lichamelijke beperking en wilde eigenlijk niet samenwerken met mensen die een verstandelijke beperking hebben. Maar nu heb ik geleerd dat we allemaal wel iets mankeren. Samen kunnen we de wereld mooier maken. Ik heb hier zelfvertrouwen gekregen.'

Lees meer >

‘Zonder Ada had ik het niet gered’

‘Zonder Ada had ik het niet gered’

'Toen mijn vrouw vertrok moesten de vaste lasten ineens uit één salaris betaald worden. Mijn hoofd zat vol van de scheiding. Ik wilde 't liefst al die enveloppen in de prullenbak kieperen. De gemeente stuurde mij naar Schuldhulpmaatje. Zonder Ada had ik het niet gered.'
Lees meer >

 
aandacht voor armoedeAandacht voor levensvragen
Skanfonds ontvangt tien miljoen van Postcode Loterij

Skanfonds ontvangt t...

Een belangrijke avond voor 101 goede doelen, waaronder Skanfonds. De Postcode Loterij maakte tijdens het Goed ...

Skanfonds bij RTL Koffietijd

Skanfonds bij RTL Ko...

Hoe gaan we 9000 jongeren zonder thuis van de straat helpen? Over die vraag ging het in het tv-programma Koffi...

Skanfonds wordt gesteund door:
npllotto
Skanfonds Twitter
ANBICBF-logo